Bunkier Sztuki

Wyjaśnianie historycznych wpływów pomiędzy dziełami sztuki było dominującą postawą badawczą klasycznej, formalistycznej historii sztuki bazującej na pojęciu stylu oraz koncepcjach Heinricha Wölflina i Ernsta H. Gombricha. Utopijna w swej naturze wpływologia, została poddana w 2. poł. XX wieku ostrej krytyce. Alternatywnego modelu mówienia o relacjach między obrazami dostarczyła teoria literatury wraz z koncepcją intertekstualności wypracowaną przez Julię Kristevę, Rolanda Barthesa oraz Jacquesa Derridę. Intertekstualność zmieniła optykę mówienia o literaturze: z perspektywy wertykalnej znaczony-znaczący, skierowanej na wyjaśnienie treści zewnętrznej wobec samego medium, na perspektywę horyzontalną opartą o badanie treści rozplenionych pomiędzy tekstami i zawartych w medium jako takim.

Stanisław Czekalski, odwołując się do swojej książki Intertekstualność i malarstwo skonfrontuje podczas wykładu dwie przeciwstawne strategie mówienia o sztuce: wpływologię i intertekstualność, pokazując jednocześnie w jaki sposób koncepcję wypracowaną na gruncie teorii literatury można przeszczepić na grunt teorii sztuk wizualnych wprowadzając pojęcie wizualnej intertekstulności.

Wizualna intertekstualność